Σελήνα η Απόγονος της Λάμια - Shatrina

Ο Robert με ακολουθούσε αθόρυβα και δεν μου είπε τίποτα, ούτε μια συμβουλή. Φαινόταν να  έχει εγκαταλείψει κάθε προσπάθεια να με συμμορφώσει.

Η πόρτα με περίμενε κλειστή, κάτι που με έκανε να νιώσω αμέσως ανεπιθύμητη, έτσι αποφάσισα να χτυπήσω πριν μπω.

Η σοβαρή φωνή της Shatrina με κάλεσε να περάσω.

«Καλησπέρα» είπα όσο πιο γλυκά μπορούσα. Μπορεί να μην συμπαθούσα καθόλου αυτή την γυναίκα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ήθελα να το αντιληφθεί.

«Καλησπέρα Σελήνα» είπε εκείνη, σηκώνοντας το ένα της μαύρο φρύδι.

Καθόταν σε μια αναπαυτική πολυθρόνα και φαίνετε να είχα διακόψει μια πολύ σοβαρή συζήτηση, λόγω ότι οι δύο βρικόλακες που βρισκόντουσαν στο δωμάτιο με κοιτούσαν σαν να ήμουν μια γιγάντια κατσαρίδα που θα ήθελαν να λιώσουν.

 Ό ένας στεκόταν από πίσω της, με τα χρυσά μαλλιά του να λάμπουν από το ζελέ κάτω από το αχνό φως κοιτάζοντας προς το παράθυρο. Ήταν σαν μια αντιγραφή του Robert. Μόλις με αντιλήφτηκε γύρισε αμέσως να με αντικρίσει. Ο άλλος άντρας καθόταν στον καναπέ δίπλα της, κοιτάζοντάς την, με ανυπομονησία. Τον φαντάστηκα να της γλύφει τα πόδια και να το ευχαριστιέται. Τίναξα το κεφάλι μου για να διώξω την φαντασίωση και συγκεντρώθηκα στην πραγματικότητα.

«Νομίζω.. ζήτησες να με δεις;» ρώτησα δήθεν με ενδιαφέρον.

«Ναι, φυσικά καλή μου.. Jonathan; Peter; Μπορείτε να φύγετε, θα συνεχίσουμε την συζήτηση μας αργότερα» έσυρε την λέξη αργότερα. Προφανώς κάτι είχαν προγραμματίσει για αργότερα, ωστόσο δεν με ενδιέφερε και πολύ να μάθω έτσι γύρισα το βλέμμα μου αλλού μέχρι να αδειάσει ο χώρος.

Άκουσα την φωνή της Shatrina να διατάζει για μια ακόμη φορά..

«Robert; Μπορείς να φύγεις και εσύ.. δεν σε χρειαζόμαστε» τον αντίκρισα και είδα το βλέμμα του να μου λέει ότι ήταν πάνω από τις δυνάμεις του, και έτσι έκλεισε την πόρτα, Σκατοβρικόλακες…

Όταν γύρισα το βλέμμα μου σε εκείνη την είδα να μου χαμογελά «Σου έχει αδυναμία έτσι;» είπε δείχνοντας την πόρτα που είχε κλείσει μόλις ο Robert, δεν ήταν τόσο ερώτηση όσο  διαπίστωση.

Σήκωσα τους ώμους μου και χαμογέλασα, προχώρησα στο μεγάλο δωμάτιο και κάθισα στο άδειο καναπέ. Πήρα μόνη μου το θάρρος μιας και δεν είχε την ευγενή καλοσύνη να μου πει να κάτσω. Βέβαια αν σκεφτείς ότι οι ανθρώπινες ανάγκες για εκείνη, ήταν αρκετά ξένες δεν προσβλήθηκα ιδιαιτέρως.

«Αδυναμία; Μμμ.. δεν θα το έλεγα ακριβώς έτσι, αλλά ας πάμε με αυτό» είπα με ευχάριστο τόνο. Ήθελε να μάθει πόσο μακριά είχε φτάσει αυτή η σχέση, όμως ήμουν σίγουρη ότι ήδη γνώριζε. Απλά περίμενε να το ακούσει και από μένα. Να κάτι που σίγουρα δεν θα έκρυβα, o Robert ήταν υπεύθυνος για τις πράξεις του όσο ήμουν και εγώ, και αν η σχέση μας δεν άρεσε στην αγαπημένη του “Μητέρα” ας υποστεί τις συνέπειες.

«Ξέρεις Σελήνα, εμείς οι βρικόλακες δεν θα έλεγες ότι είμαστε .. Πώς να το πω;..Γεμάτοι συναισθήματα» διάλεγε τις λέξεις της προσεκτικά και τις πρόφερε αργά, λες και μιλούσε σε καθυστερημένο, κάτι ιδιαίτερα ενοχλητικό θα έλεγα.

«Ναι, σίγουρα» την διέκοψα «Δεν είστε και τα αρκουδάκια της αγάπης», χαχάνισα με το αστειάκι μου, αλλά δυστυχώς μόνο εγώ το βρήκα αστείο. Όπως και την διακοπή δεν βρήκε ευχάριστη, προφανώς δεν είχε συνηθίσει να την διακόπτουν. Το ύφος της ήταν κρύο αλλά αμέσως μαλάκωσε.

«Κοίτα Σελήνα γλυκιά μου, ο κόσμος μας δεν είναι και ο πιο εύκολος και ότι σου λέμε είναι απλά για να σε προφυλάξουμε..» είπε μητρικά, λες και είχε καμία σκασίλα για το τι ένιωθα. Μπορεί όλοι οι υπόλοιποι να το έχαφταν αλλά εγώ σίγουρα όχι «Είδες τι έγινε χτες..» ήξερε ότι αυτό με πόνεσε γι' αυτό μου το υπενθύμισε «Δεν θα ήθελες να ξανασυμβεί κάτι τέτοιο έτσι δεν είναι;» οι λέξεις της έμοιαζαν με απειλή «Ή να συμβεί κάτι τραγικό στον Robert; Είμαστε σε πόλεμο Σελήνα!» μου φώναξε ξαφνικά «Και λυπάμαι που πρέπει να έρθεις μαζί μας μια τέτοια εποχή, αλλά σε χρειαζόμαστε..» φαινόταν πραγματικά να βρίσκετε σε απόγνωση. Μπορεί αυτή η γυναίκα να μην φοβόταν όντως κανέναν, εκτός ίσως από τον Dasian.

«Με χρειάζεστε;» ρώτησα όσο πιο ειρωνικά μπορούσα «Αφού με χρειάζεστε τόσο, γιατί δεν μου λέτε τι κρύβετε πίσω από αυτό πραγματικά; Και γιατί με όλοι με κοιτούν λες και είμαι εξωγήινη; Δεν θα έλεγα ότι φαίνετε να θέλετε και πολύ να γίνω βρικόλακας..» έσυρα και εγώ τις τελευταίες μου λέξεις και κατάπια τον θυμό μου. Ένιωθα πιο μπερδεμένη από ποτέ και κακά τα ψέματα, κανένας δεν μου είχε εξηγήσει τι ακριβώς συμβαίνει και τι ρόλο παίζω εγώ σε αυτή την ιστορία.

«Μα φυσικά Σελήνα, είσαι άνθρωπος» μου τόνισε λες και θα έπρεπε να το έχω συμπεράνει αυτό από μόνη μου. «Υπάρχουν βρικόλακες που μισούν τους ανθρώπους, και υπάρχουν βρικόλακες που τους ζηλεύουν..» είπε την λέξη ζηλεύουν σχεδόν με ντροπή και αηδία. Φυσικά δεν χρειαζόταν να μου πει πως νιώθει αυτή για τους ανθρώπους, ήταν γραμμένο στην φάτσα της. «Όταν θα γίνεις βρικόλακας όλα θα αλλάξουν, θα σε σέβονται, θα σε φοβούνται..» μου χάρισε το πιο μεγάλο της χαμόγελο και οι κυνόδοντες της φάνηκαν σε όλο τους το μεγαλείο. Στον Robert φαινόταν πάντα γοητευτικοί και τρομακτικοί ταυτόχρονα, στης Shatrina φαινόντουσαν απλά τρομακτικοί.

«Κουράστηκα με τις συζητήσεις. Αφού δεν πρόκειται να είσαι ειλικρινής μαζί μου, δεν υπάρχει λόγος» σηκώθηκα αργά για να φύγω. Απέφευγε να απαντήσει ευθέως και να μου πει όσα θέλω να μάθω. Δεν θα της έδινα εύκολα αυτό που χρειαζόταν περισσότερο.

«Κάθισε κάτω» με διέταξε, όμως μια ματιά μου την έκανε να αλλάξει γνώμη και ύφος. Έκανε μια μεγαλοπρεπή κίνηση με το χέρι της και μου έδειξε τον καναπέ «Εντάξει..Ίσως πρέπει να μάθεις κάποια πράγματα φαντάζομαι..» είπε αδιάφορα «Αλλά πριν ξεκινήσω να σου διηγούμαι, θέλω να μου πεις τι έγινε ακριβώς με τον..» δίστασε για λίγο να προφέρει το όνομα, ήταν λες και είχε τόσο καιρό να το προφέρει που το στόμα της είχε πιάσει αράχνες. «Τον Dasian», είπε σχεδόν με πόνο.

Το σκέφτηκα για λίγο.. Μπορεί απλά να ήταν ένα κόλπο για να υποκύψω και να της πω ότι χρειαζόταν ή απλά να είχε σκοπό να μου πει την αλήθεια. Ήταν σαν να παίζω σε ρουλέτα. Όποτε θα έπαιζα και αν κέρδιζα καλώς, αν έχανα πάλι καλώς. Έτσι ξεκίνησα να της διηγούμαι όλα όσα μου είχε πει ο Dasian, για τον τρόπο που μου μίλησε και για τις φιλικές του συμβουλές..

Εκείνη με κοιτούσε με μεγάλο ενδιαφέρον και όταν κάτι δεν της άρεσε κάτι, έκανε γκριμάτσες αηδίας. Όταν τελείωσα, έμεινε σιωπηλή για λίγες στιγμές και έπειτα είπε «Το ήξερα ότι ήθελε να σου βάλει ιδέες. Είναι η τακτική του βλέπεις..» είπε με πικρία, σηκώθηκε από τον καναπέ και στάθηκε μπροστά στο παράθυρο κοιτάζοντας έξω. Το φώς του φεγγαριού έλουζε τα κάτασπρα μαλλιά της και το μόνο που φαινόταν ήταν τα χλωμά κτίρια της πόλης, απόλυτη ησυχία έπνιγε θαρρείς όλο το Λονδίνο.

Με άφησε σε αγωνία αρκετές στιγμές αλλά στο τέλος αποφάσισε να ξεκινήσει την ιστορία της. «Αυτό που πρέπει να μάθεις πρώτα από όλα, είναι ότι όλα αυτά που θα σου διηγηθώ απόψε, συνέβησαν  πριν πολλά..πολλά χρόνια. Αν και θυμάμαι τα πάντα λες και έγιναν χτες» το πρόσωπο της φαινόταν σχεδόν στοιχειωμένο από αναμνήσεις «Τότε ήμουν 25 χρονών, παντρεμένη και είχα όλη την ζωή μπροστά μου».

Έκπληξη γέμισε όλο μου το πρόσωπο στην λέξη παντρεμένη, αλλά αυτό δεν θα έπρεπε να μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση. Δεν ήξερα καν σε ποιες δεκαετίες είχε ζήσει σαν θνητή και σίγουρα τίποτα δεν απέκλειε το γεγονός ότι είχε οικογένεια.

«Όλα ξεκίνησαν την ημέρα που ο Άρχοντας John Smith, αποφάσισε να επισκεφτεί την μικρή πόλη όπου ζούσαμε εγώ και ο άντρας μου. Εκείνη την εποχή το να έρθει ένας άρχοντας σε μια επαρχιακή πόλη της Αγγλίας ήταν μεγάλο γεγονός» ξεκάθαρα μου έδειξε ότι πλέον δεν το θεωρούσε καθόλου μεγάλο γεγονός «Άλλωστε μιλάμε για το 1775..».

Το ότι γούρλωσα τα μάτια μου είναι γεγονός. Το ότι το στόμα μου κρεμόταν ανοιχτό ήταν επίσης γεγονός. Το ότι η Shatrina ζούσε από πριν το 1775 δεν ήταν απλά γεγονός, αλλά θαύμα, είτε είσαι βρικόλακας είτε όχι. Δεν μπορείς απλά να έχεις ζήσει τόσα χρόνια, χωρίς να έχεις κάποιο χάρισμα. Για πρώτη φορά ένιωσα σεβασμό για αυτή την γυναίκα ή μάλλον για αυτό το απολίθωμα. Χαμογέλασα λίγο στην ιδέα αυτού, αλλά δεν έβγαλα μιλιά. Είχε πλέον την προσοχή μου στο έπακρο.

Μου χαμογέλασε και εκείνη και συνέχισε «Ο Άρχοντας οργάνωσε έναν χορό, προσκαλώντας όλους τους κατοίκους στο τεράστιο σπίτι όπου έμενε. Όλοι ψιθύριζαν ότι η περιουσία του ήταν τεράστια και  όλες οι ανύπαντρες κοπέλες έκαναν ουρά για το ποια οικογένεια θα του πρώτο συστηθεί.  Όλοι είχαμε την περιέργεια να τον δούμε από κοντά. Έτσι εκείνο το βράδυ του χορού, βάλαμε όλοι τα καλά μας και πήγαμε. O Dasian φυσικά έλεγε ότι είναι άλλος ένας πλούσιος μαλάκας και καλά θα κάναμε να καθόμασταν σπίτι μας..» πριν προλάβει να συνεχίσει, είχα πεταχτεί ήδη επάνω σαν ελατήριο.

«Δηλαδή..θες να μου πεις ότι ο Dasian είναι άντρας σου;» σχεδόν φώναζα αλλά δεν με ένοιαζε.

Μου χαμογέλασε για μια ακόμη φορά, «Πρώην άντρας μου»,  με διόρθωσε. «Όπως σου είπα, όλα αυτά συνέβησαν πριν πολλά χρόνια. Άλλωστε, ο γάμος δύο βρικολάκων σχεδόν τριακοσίων χρονών δεν νομίζω να ισχύει ακόμα. Για την ακρίβεια μετά από όλες τις πυρκαγιές, είμαι σίγουρη ότι δεν έχει μείνει κανένα αληθινό έγγραφο από εκείνη την εποχή» δεν είπα τίποτα, είχα μείνει απλά άναυδη.

Ίσως θα έπρεπε να έχω υποθέσει ότι αυτοί οι δύο είχαν μεγάλη ιστορία, αλλά το μυαλό μου είχε φτάσει μέχρι το ποιος θα κατακτήσει το Λονδίνο και ποια από τις δύο “οικογένειες” είναι πιο δυνατή. Μόνο η ιδέα το πόσο μεγάλη ιστορία είχαν αυτοί οι δύο με κούραζε. Άφησα έναν μικρό αναστεναγμό να μου ξεφύγει.

«Είναι μεγάλη ιστορία και εσύ την ζήτησες..» ο τρόπος της ήταν ειρωνικώς και πρόδιδε ότι ακόμα δεν είχα ακούσει τίποτα. Όταν είδε ότι δεν είχα τίποτα να συμπληρώσω, συνέχισε την αφήγηση της. «Όλα εκείνη την βραδιά φάνταζαν εντυπωσιακά. Το σπίτι, τα έργα τέχνης, όλοι είχαμε μείνει άναυδοι».

«Ο Dasian με την άφιξη μας εγκαταστάθηκε στον τόπο σερβιρίσματος και όλο το βράδυ έπινε. Εγώ από την άλλη είχα την περιέργεια που είχαν όλοι, ήθελα να δω από κοντά αυτόν τον άντρα για τον οποίο όλοι συζητούσαν.

Δεν άργησα να τον βρω, άλλωστε εκείνη την εποχή υπήρχε πρωτόκολλο για αυτές τις εκδηλώσεις. Ήξερες ακριβώς που καθόταν ο οικοδεσπότης. Μέχρι τότε δεν είχα συναντήσει ποτέ μου πιο εκθαμβωτικό άντρα, δεν ήταν απλά συνηθισμένα όμορφος. Γύρω του τριγυρνούσε μυστήριο, ήξερες αλλά χωρίς να το γνωρίζεις ότι αυτός ο άνθρωπος είχε πάει σε πολλά μέρη». Για ένα λεπτό σταμάτησε για να μαζέψει τις σκέψεις της. Απλά δεν μπορούσα  να μην φανταστώ το όλο σκηνικό. Μπορεί να είχα δει πολλές ταινίες και να μου ήταν εύκολο να φανταστώ στο μυαλό μου την εικόνα, ή απλά να ήμουν τόσο καλά συνδεδεμένη με αυτή την ιστορία που δεν μπορούσα να μην εισχωρήσω στην μεγάλη αίθουσα γεμάτη κόσμο. Το ήξερα, ήμουν κάπου εκεί πίσω, στα σκοτεινά και παρακολουθούσα τα πάντα..

«Κύριε Smith, Να σας γνωρίσω την κυρία Reed Agnes» είπε χαμογελαστά ο γλοιώδης άντρας, που στεκόταν δίπλα στον εκθαμβωτικά όμορφο κύριο Smith.

Η νέα σε ηλικία βερσιόν της Shatrina, αλλά για την εποχή της Agnes, κοιτούσε όλο ενδιαφέρον τον John Smith και του χαμογελούσε ευγενικά, μετά την μικρή της υπόκλιση. Μια γυναίκα που σίγουρα δεν φοβόταν να κοιτάξει έναν άντρα στα μάτια, ακόμα και για την εποχή της, χαζά θαρραλέα.

 «Χάρηκα για την γνωριμία, κύριε Smith» είπε ευγενικά.

«Και που βρίσκετε ο κύριος Reed;» ρώτησε ο μελαχρινός άντρας με τα μακριά μαλλιά, που ακουμπούσαν απαλά της βάτες του σακακιού του. Στα μάτια της είδε ένα κύμα απελπισίας, αλλά μόνο για μια στιγμή, μέχρι το χαμόγελο να επιστρέψει στα χείλη της.

«Μα φυσικά, χαίρετε τα καλά που προσφέρει αυτός ο εξαιρετικός χορός» του είπε με νόημα, κοιτώντας τον πάντα στα μάτια «Θαυμάσιο σπίτι, αυτό που έχετε κύριε Smith. Πριν από λίγο θαύμαζα τα υπέροχα έργα τέχνης που διαθέτεται..» κοίταξε γύρω της, για να επιδείξει το μεγαλείο της ομορφιάς της, ακόμα και όταν δεν την κοιτούσες. Δεν χρειαζόταν να είσαι στο μυαλό κανενός για να καταλάβεις ότι υπήρχε χημεία μεταξύ δύο ξένων, μέχρι τότε ανθρώπων.

Ο κύριος Reed είχε έρθει από το πουθενά, λες και στεκόταν απλά λίγο πιο κει και κανένας δεν το είχε καταλάβει. Έπιασε από την μέση την σύζυγο του, φανερά πιωμένος και υποκλίθηκε τρέμοντας μπροστά στον Άρχοντα.

«Εσείς φυσικά θα πρέπει να είστε ο κύριος Reed..» είπε ο John Smith και του χαμογέλασε, κοιτούσε το ζευγάρι με περιέργεια και προσπαθούσε να πάρει μια απόφαση. Η Agnes φαινόταν ενοχλημένη από την ξαφνική εισβολή του συζύγου της, όμως δεν έχασε ούτε στιγμή το χαμόγελο της.

«Εκπληκτικά ποτά, κύριε Smith!» είπε ο ίδιος μέχρι σήμερα Dasian κατά την εποχή του κύριος Reed «Σίγουρα ξέρετε να δίνετε εντυπωσιακούς χορούς» φαινόταν πιο άξεστος από ότι ήταν σήμερα. Από την άλλη ο John Smith ήταν ακριβώς το αντίθετο και φαινόταν υπερβολικά περίεργος για το ζευγάρι που είχε μπροστά του. Είχε μεγάλα σχέδια στο μυαλό του και αυτοί οι δύο ήταν η ιδανική συντροφιά που χρειαζόταν για να τα υλοποιήσει...