Σελήνα η Απόγονος της Λάμια - Kυνόδοντες

Ο θυμός μεταφέρθηκε στα άκρα μου και σε κάθε βήμα που έκανα ανεβαίνοντας της σκάλες, ακουγόταν λες και ήθελα να τρυπήσω τα σκαλιά. Όταν έφτασα έξω από την κάμαρα της, ασυναίσθητα πήρα μια βαθιά ανάσα χωρίς νόημα. Χτύπησα δύο φορές και περίμενα, εκείνη με κάλεσε αμέσως μέσα, χωρίς φυσικά να γνωρίζει ποιος είναι. Χρειαζόταν πολύ εκπαίδευση για να μπορεί να αναγνωρίσει κάποιον από μακριά. Μόλις με αντίκρισε, τα μάτια μας κλείδωσαν όπως παλιά όμως η παρόρμηση της στιγμής δεν με άφησε να κάνω τίποτα. Άλλωστε τα πράγματα ήταν λίγο διαφορετικά τώρα. 

«Α! Εσύ είσαι..» μου είπε περιφρονητικά και γύρισε ξανά το βλέμμα της προς το παράθυρο. Είχε φορέσει τα καλά της απόψε και ήταν στις ομορφιές της, για μένα πάντα ήταν. «Μάλιστα» της είπα ευγενικά σαν να μην την γνώριζα «Η Μητέρα με ενημέρωσε για τα νέα μου καθήκοντα» της χαμογέλασα. Ο εγωισμός είναι κάτι που δεν αλλάζει ακόμα και αν ζεις αιώνια. Εκείνη χαμογέλασε επίσης ικανοποιημένη. Η σκέψη ότι εκείνη είχε σκαρφιστεί την “τιμωρία” μου, στάθηκε για αρκετά λεπτά στο μυαλό μου όμως δεν είπα, ούτε έδειξα τίποτα. Άλλωστε και εγώ σε πολύ λίγο θα ένιωθα ικανοποιημένος παρότι αν με ρωτούσες σήμερα το πρωί θα σου έλεγα το αντίθετο. Οι γυναίκες σήμερα με είχαν θυμώσει.. και η μια από αυτές απόψε θα πονούσε πολύ. Μπορεί όχι ψυχικά αλλά σωματικά, πάραυτα η ικανοποίηση θα ερχόταν. Να δούμε ποιος θα γελούσε τελευταίος.. 

«Φαντάζομαι σου έχουν εξηγήσει την διαδικασία..» της είπα χωρίς να διώξω το χαμόγελο από τα χείλη μου «Για να πω την αλήθεια δεν το περίμενα να το αποφασίσεις τόσο γρήγορα» της είπα με ψεύτικο ενδιαφέρον, φυσικά δεν έπεισα κανέναν ούτε είχα σκοπό. Έκανα μια βόλτα στο δωμάτιο και πήγα προς το κρεβάτι «Ξέρεις.. έμενα μου πήρε..».

«Δέκα ημέρες» είπε με παγωμένη φωνή «Το γνωρίζω. Μου το είχες αναφέρει. Βέβαια δεν μου είχες αναφέρει την “διαδικασία”» είπε σχεδόν με πικρία. Βρε, βρε.. κοίτα να δεις μάλλον θα το ξέχασα.. «Αυτές τις εντολές είχα όπως καταλαβαίνεις» σίγα μην της έλεγα την αλήθεια, ότι ήθελα να της το φέρω μαλακά και να της αποκαλύψω τρόπους που θα το έκαναν πιο εύκολο. Όχι, θα έπαιζα από την σκοτεινή πλευρά, αυτή που θα έπαιζε κάθε βρικόλακας. 

Εκείνη κούνησε το κεφάλι της θετικά, χωρίς να πει τίποτα και εγώ ξάπλωσα άνετα στο κρεβάτι στηριζόμενος στα μπράτσα μου «Άλλωστε η απόγονος της Λάμια δεν φοβάται. Δεν πονάει» φώναξα τις δύο τελευταίες μου λέξεις. Ανασηκώθηκα, αφήνοντας για λίγο τον θυμό μου να φανεί όμως αμέσως έφερα ξανά το χαμόγελο στα χείλη μου «Λοιπόν μας περιμένουν» της είπα κοιτάζοντας την στα μάτια και αφήνοντας να περάσουν μερικές βασανιστικές στιγμές.. «Είσαι έτοιμη να ξεριζώσεις τους κυνόδοντες σου;».  

«Ξέρεις, αυτό είναι από τα πιο παλιά έθιμα μας. Βέβαια ταιριάζει απόλυτα με την πραγματικότητα. Για να μπορέσεις να διατηρηθείς, πρέπει να πιεις αίμα. Και για να πιεις αίμα, πρέπει αποβάλεις τους ανθρώπινους κυνόδοντες σου ώστε να βγουν “οι σωστοί”,ας πούμε..» είπα κουνώντας το χέρι μου επιδεκτικά. Όλο αυτό το σκηνικό δεν μου φαινόταν καθόλου αστείο, όμως δεν μπορούσα να αρνηθώ την δωρεάν διασκέδαση που μου προσέφερε η αποψινή βραδιά. «Μπλα, μπλα, μπλα, τα ξέρω όλα αυτά. Το κάνεις μεγάλο θέμα, για αυτό έκανες δέκα μέρες να το αποφασίσεις. Εγώ είμαι έτοιμη, πάντα πρέπει να δίνεις ένα μικρό κομμάτι σε αντάλλαγμα..» τα μάτια της πετούσαν σπίθες στο ίδιο χρώμα με των μαλλιών της. Προσπάθησα να μην κοιτάξω, να μην την γδύσω με τα μάτια μου όσο εύκολο και να μου ήταν. Από ότι είχα διαπιστώσει ο νέος της εαυτός, αν και εκνευριστικός, είχε επίσης και κάτι που με άναβε. Μπορούσα τελικά να πω, ότι μια τάση προς τον μαζοχισμό την διαθέτω. 

Το είχε πιάσει φυσικά αμέσως «Βλέπεις κάτι που σου αρέσει;» μου είπε ναζιάρικα και με πλησίασε, έβαλε το χέρι την στο στέρνο μου και μου χαμογέλασε. Η ξαφνική αλλαγή μου έφερε νοητικό πονοκέφαλο. 

 Ένιωσα τα χείλια μου να στεγνώνουν «Ξέρεις.. Μπορούμε ακόμα να περνάμε καλά που και που..» η πρόταση της φάνταζε υπόσχεση «Αν είσαι καλό παιδί και με υπακούς..» έπαιζε με το πέτο του σακακιού μου και μου θύμιζε γάτα, που σου κάνει τις γλύκες της για να την ταΐσεις αλλά μόλις πάρει αυτό που θέλει θα σε γρατζουνίσει. 

Αμέσως ξύπνησα από τον λήθαργο που με είχε ρίξει.. Dog person, bitch! Απομακρύνθηκα αμέσως «Η εικόνα του καλού παιδιού δεν μου ταιριάζει αλήθεια..» της είπα χαμογελώντας. Αν μου έκανε μια φορά την ζωή δύσκολη, εγώ θα της την έκανα δέκα. Άλλωστε αυτό το παιχνίδι το παίζω περισσότερα χρόνια από εκείνη. Η απόρριψη δεν της ταίριαζε, με κοίταξε απειλητικά και με τα μάτια της μου υποσχέθηκε ότι αυτό θα το πλήρωνα, με το στόμα της δεν μου επιβεβαίωσε τίποτα. «Είστε έτοιμη μεγαλειοτάτη;» την κορόιδεψα δείχνοντας της την πόρτα.

 Είχε περάσει η ώρα και όλοι είχαν μαζευτεί κάτω περιμένοντας την, τους ένιωθα να ανυπομονούν για το θέαμα. Και ήταν αλήθεια, μόλις άνοιξα την πόρτα του μεγάλου δωματίου ήταν όλοι παρόντες. Όλοι μας η οικογένεια ήταν εκεί ακόμα και φίλοι, υποστηρικτές και πλάσματα του σκότους. Όλοι είχαν έρθει να δουν την Σελήνα να ξεριζώνει του κυνόδοντες της και να τρώει το πρώτο της γεύμα σαν βρικόλακας.

 Αναρωτήθηκα ποιο θα είναι το πρώτο της θύμα και δεν άργησα να βρω τον εθελοντή στο πλήθος. Στεκόταν κοντά στην Shatrina, όμορφος, Άγγλος σίγουρα, είχε την απατηλή ιδέα ότι θα γινόταν ένας από εμάς. Προφανώς είχαν ξεχάσει όλοι να του αναφέρουν ότι για να γίνεις ένας από εμάς, πρέπει να κυλά στο αίμα σου.. Όμως όλα αυτά ήταν λεπτομέρειες, η πηγή είναι το λιγότερο που σε ενδιαφέρει όταν πεινάς. Καθώς εισχωρούσαμε βαθιά στην αίθουσα, όλοι μας κοίταζαν με απίστευτη προσήλωση.. κυρίως κοιτούσαν εκείνη, εγώ απλά βρισκόμουν στην σκιά της. Φαίνετε τα νέα, είχαν απλωθεί πολύ γρήγορα, η απόγονος της Λάμια είχε γεννηθεί. 

Την άφησα στο κέντρο της αίθουσας και πήρα την θέση μου δίπλα από το τραπέζι με τα σύνεργα, όχι ότι θα τα χρησιμοποιούσε όλα, αλλά κάποια ήταν απαραίτητα για την διαδικασία. Η μόνη βοήθεια που θα μπορούσε κανείς να της παρέχει, ήταν να της δίνει αυτό που χρειάζεται την κατάλληλη στιγμή. Καμία άλλου είδους βοήθεια δεν θα μπορούσε να δεχτεί, αυτό που έπρεπε να κάνει, θα το έκανε μόνη της. Απόλυτη ησυχία έπεσε στην αίθουσα και η μητέρα σηκώθηκε. 

«Καλησπέρα παιδία μου και φίλοι, ευχαριστούμε που μας κάνετε απόψε την τιμή, να βρίσκετε σήμερα κοντά μας, καθώς υποδεχόμαστε ένα νέο μέλος στην οικογένεια μας». Σταμάτησε μόνο για λίγο, παρατηρώντας μας όλους με τα διαπεραστικά της μάτια και έπειτα συνέχισε «Σήμερα υποδεχόμαστε όπως σας είπα ένα νέο μέλος… έναν δυνατό σύμμαχο που θα μας οδηγήσει στην νίκη.. Το τέλος των εχθρών μας είναι κοντά αγαπητοί μου, μην ξεγελιέστε. Εμείς θα βγούμε πιο δυνατοί και θα παραμείνουμε όρθιοι στο τέλος, να είστε σίγουροι γι’ αυτό». Έπρεπε να το παραδεχτώ, το να ακούω την Shatrina να εκφωνεί έναν από τους λόγους της με συνέπαιρνε, ίσως αυτός ήταν ο λόγος που την ακολούθησα εκείνο το βράδυ στο Άνδρο. Το μεγαλύτερο ταλέντο της ήταν να μας μαγεύει όλους και θα την ακολουθούσαμε οπουδήποτε, θα πεθαίναμε για εκείνη αν μας το ζητούσε.. θα κάναμε τα πάντα όλοι εμείς τα παιδιά της όπως συνηθίζει να μας αποκαλεί.

 Η Shatrina συνέχισε να εκφωνεί όμως εγώ δεν μπορούσα να την παρακολουθήσω, τώρα είχα εστιάσει σε εκείνη.. πανέμορφη και θανάσιμη. Δεν κοιτούσε κανέναν συγκεκριμένα και φαινόταν σαν πορσελάνινη κούκλα, που περίμενε πότε θα την σπάσουν. Δεν μπορούσα να διακρίνω τι σκέφτεται όσο και αν είχα την ικανότητα αυτή τους προηγούμενους μήνες. Ποτέ δεν ξέχασα τον τρόπο που με κοιτούσε στο central room, ο πόθος της με τρυπούσε σαν βελόνα. Όταν κάτι την προβλημάτιζε δεν με κοίταζε ποτέ στα μάτια και όταν θύμωνε έχωνε την γλώσσα της βαθιά στο μάγουλο της. Όλα αυτά τώρα ήταν παρελθόν, ανθρώπινα και δεν έβγαζα νόημα από τα καινούργια της χαρακτηριστικά. 

Το να μισείς και να αγαπάς κάποιον ταυτόχρονα και τόσο έντονα μπορεί να σε καταστρέψει, μπορεί να σε κάνει να χάσεις τα λογικά σου, σαν εμένα που πάλευα με τον εαυτό μου καθημερινά. Χωρίς να το θέλω θυμήθηκα τον χρησμό της Μεγάλης Ιέρειας.. «Θα χάσεις τον εαυτό σου» σίγουρα το έλεγε για την Σελήνα και σίγουρα είχε πέσει μέσα, όμως χανόμουν και εγώ ή έτσι ένιωθα.

 Όταν σταμάτησε να μιλά η Shatrina, κατάλαβα ότι είχε έρθει η ώρα και χωρίς να το σκεφτώ έπιασα την λαβίδα στα χέρια μου. Προχώρησα τα λίγα βήματα που μας χώριζαν και επέκτεινα το χέρι μου προς εκείνη. Πήρε το εργαλείο στα χέρια της, όμως το κράτησα για λίγα δευτερόλεπτα για να μπορέσω να συναντήσω τη μάτια της. Ανέκφραστη το τράβηξε με δύναμη και πήρε την θέση της ξανά ώστε να μπορούμε όλοι να την βλέπουμε. Οι κινήσεις της ήταν γρήγορες και βίαιες, πριν το καταλάβω είχε ήδη ξεκινήσει να τραβά τον πρώτο της κυνόδοντα. Κράτησα την ανάσα μου χωρίς νόημα και την κοίταξα χωρίς καμία ευχαρίστηση όπως νόμιζα ότι θα ένιωθα εξ αρχής. 

 Πόνος πλημμύρισε το πρόσωπο της.. μικρή σπασμοί και κραυγές απόγνωσης. Έκλεισα τα μάτια μου μόνο για να φέρω στο μυαλό μου την δική μου τελετή και τον δικό μου πόνο. Ήταν τραγικός και να το ξαναζώ με εκείνη ξανά, φάνταζε ακόμη χειρότερο. Μέχρι να τραφείς, μέχρι να περάσει όλη αυτή την αλλαγή, είσαι αρκετά ανθρώπινος σωματικά και ο πόνος μοιάζει ανθρώπινος, γιατί μέχρι εκείνη την στιγμή το μυαλό σου μόνο έτσι έχει μάθει να πονά. Όμως όταν τρέφεσαι, όταν γίνεσαι ουσιαστικά βρικόλακας όλα είναι διαφορετικά.. οι ανάγκες σου είναι διαφορετικές, τα συναισθήματα σου είναι διαφορετικά ακόμα και ο πόνος σου είναι διαφορετικός. 

Για άλλη μια φορά ευχήθηκα να μπορούσα να κλάψω.. είχα γίνει τόσο απελπιστικά μαλακός που δεν το πίστευα. Οίκτος.. με αιφνιδίασε την στιγμή που τον ένιωσα, εγώ, που δεν έχω λυπηθεί τίποτα και κανέναν, ούτε τον άντρα που σκότωσα σε εκείνο το σοκάκι απλά για να αποδείξω κάτι.. τώρα λυπόμουν εκείνη και τον πόνο της. 

Όταν κατάφερε να βγάλει το δόντι, έκτινε την λαβίδα προς το μέρος μου και θυμήθηκα ότι ήμουν εκεί για να την πάρω και να της δώσω μια άλλη, χωρίς αίματα. Ήμουν αργός όχι για να την βασανίσω, αλλά γιατί δεν μπορούσα να ανταποκριθώ. Τελικά αυτή ήταν όντως η καλύτερη τιμωρία. Αυτή τη φορά τράβηξε με θυμό από τα χέρια μου το εργαλείο και προχώρησε στον δεύτερο κυνόδοντα. Μόλις ξεκίνησε να τραβά, τα πόδια της την πρόδωσαν. Έπεσε στο έδαφος και για μια στιγμή κόντεψα να υποκύψω στην επιθυμία να την βοηθήσω, όμως όταν θυμήθηκα που ήμουν και τι έκανα έμεινα στην θέση μου. Δεν άργησε να τελειώσει, αυτή την φορά ήξερε τι έπρεπε να κάνει και το έκανε εύκολα, όμως το δύσκολο δεν είχε έρθει ακόμα. Νόμιζε ότι είχε τελειώσει..πόσο λάθος έκανε.

 Η ικανοποίηση έσβησε από τα χείλη της και ο τρόμος επανήλθε, τα δόντια έπρεπε να ξαναβγούν.. όλοι το ξέραμε αυτό. Από προσωπική εμπειρία. Έπιασε το κεφάλι της με δύναμη και ούρλιαξε, τράβηξε τα μαλλιά της, έκανε όλες τις αντανακλαστικές κινήσεις που θα έκανε κάθε άνθρωπος. Που να ήξερε ότι αυτές θα ήταν και οι τελευταίες ανθρώπινες κινήσεις που θα έκανε ποτέ. Ήμουν σίγουρος ότι κανένας δεν της έδωσε αυτή την πληροφορία, όπως δεν μου την είχε δώσει και εμένα. Πολύ απλά κανένας βρικόλακας δεν θεωρεί την ανθρώπινη ζωή σημαντική, έκτος φυσικά μόνο όταν είναι να τραφεί.

Τράβηξε τα χείλη της και όλοι είδαμε ξεκάθαρα τους καινούργιους της κυνόδοντες να αναδύουν. Σε πολύ λίγο το μαρτύριο θα τελείωνε. Αίμα έτρεχε από το σαγόνι της και τα δόντια της ήταν καλυμμένα λες και μόλις είχε γευματίσει. Μόλις ο πόνος τελείωσε κρέμασε τα χέρια της και παρέμεινε πεσμένη στα γόνατα της. 

 Όλοι ξέσπασαν σε χειροκροτήματα και σηκώθηκαν όρθιοι. Αμέσως κινήθηκα προς το μέρος της με μια πετσέτα, την τράβηξε με βία και δεν με άφησε να την βοηθήσω να σηκωθεί. Με μια κίνηση ήταν όρθια και χαμογελούσε υπερήφανα. Περίμενε να σταματήσει η φασαρία για να βγάλει τον δικό της λόγο και αμέσως όλοι σώπασαν «Ευχαριστώ φίλοι μου..» είπε δείχνοντας τα καινούργια της δόντια με άλλο ένα χαμόγελο.«Που με δεχτήκατε στην οικογένεια σας και στο σπίτι σας» άπλωσε τα χέρια της και είδα μια νέα έκδοση της Shatrina. «Είμαι σίγουρη ότι θα ζήσουμε υπέροχα χρόνια μαζί.. ‘Όμως τώρα αν δεν σας πειράζει θα ήθελα να γευματίσω» όλη η αίθουσα γέλασε, έπαιζε το παιχνίδι καλύτερα από τον καθένα μας.

Ο άντρας την πλησίασε και εκείνη του χαμογέλασε προκλητικά. Μόλις της πρόσφερε τον λαιμό του, εκείνη του έγνεψε αρνητικά και τον ξάπλωσε στο πάτωμα. Η ανάσα μου σταμάτησε για μια ακόμη φορά. Ήθελε να δώσει άλλη μια παράσταση έτσι τον καβάλησε και του έβγαλε την μπλούζα σε κλάσματα δευτερολέπτου. Δεν μπορούσα να συνηθίσω την Σελήνα να κινείτε σαν εμάς, όμως ήταν μια από εμάς και ας το ξεχνούσα. Έσκυψε από πάνω του και για μια στιγμή είδα τους πάντες στην αίθουσα να την λαχταρούν, να θέλουν να βρεθούν στην θέση του άντρα, από κάτω της.. 

Όταν βρήκε αυτό που έψαχνε έχωσε τα δόντια της μέσα του, εκείνος άφησε έναν μικρό ήχο να του ξεφύγει και αμέσως χάθηκε στην νιρβάνα που προσφέρει μια τέτοια συναλλαγή. Όταν τέλειωσε έγλειψε για λίγο την ρώγα του άντρα που τώρα σταμάτησε να αιμορραγεί και γύρισε προς το μέρος μου. Οι ματιές μας συναντήθηκαν και η ζήλια ξεχείλισε από μέσα μου. Είχα καταλάβει ότι τώρα ήθελε την βοήθεια μου, ώστε να μπορέσει να με βασανίσει λίγο ακόμα και της πρόσφερα το χέρι μου για να σηκωθεί. Αποχωρήσαμε στο διπλανό δωμάτιο ώστε να ετοιμαστεί το κοινό και εκείνη για το δεύτερο μέρος. 

Το μπαστούνι που είχε προοριστεί για εκείνη την περίμενε. Μόλις έκλεισα την πόρτα πίσω μου την είδα να γελά εκστασιασμένη «Χαίρομε που διασκεδάζεις» της είπα τοποθετώντας τα χέρια μου στις τσέπες του παντελονιού μου ώστε να μην τα περάσω γύρω από τον λαιμό της. 

«Ω! Μην γίνεσαι μελοδραματικός. Το χειρότερο πέρασε..» μου είπε ευχαριστημένη και προχώρησε στο μπάνιο του δωματίου. Την ακολούθησα κοιτάζοντας την από τον καθρέφτη να φρεσκάρετε και να σκουπίζει το αίμα από τα χείλη της, το σαγόνι της και τον λαιμό της.

 «Έτσι νομίζεις;» της πέταξα ειρωνικά. Αμέσως με κοίταξε σοβαρά με τα νέα διαπεραστικά της μάτια. «Έτσι είναι! Για εμένα τουλάχιστον. Για κάποιον σαν εσένα φαντάζομαι, είναι χειρότερα» Για κάποιον σαν εμένα. Κατώτερο; Τελειωμένο; Ότι και να υπονοούσε τελικά ίσως τα χέρια μου να περνούσαν γύρω από τον λαιμό της και να έκανα μια μεγάλη χάρη στον Dasian. 

Ένα υπόκωφο γέλιο βγήκε από τον λαιμό μου «Μπορεί να είσαι η απόγονος της Λάμια, μπορεί ακόμα να φαίνομαι ως το αδύναμο αγοράκι που σε ερωτεύτηκε όμως..» την πλησίασα απότομα και την γύρισα προς το μέρος μου ώστε να με κοιτάζει «Δεν είμαι εγώ ο χαμένος σε αυτή την υπόθεση.. άλλωστε μην ξεχνάς ότι η εκπαίδευσή σου κρέμεται από τα χέρια μου. Θέλεις να μάθεις να πολεμάς έτσι δεν είναι; Μπροστά σε όλους εμάς και την εμπειρία μας, το αίμα σου δεν παίζει κανένα ρόλο!» ο ψίθυρος μου ήταν δυνατός όσο και το σφίξιμο μου στο χέρι της, αμέσως το τίναξε με δύναμη.

 «Έμενα μην με απειλής» μου είπε εγκλωβίζοντας με εκείνη αυτή τη φορά. Την κοίταξα για λίγες στιγμές και ύστερα υποχώρησα. Όχι επειδή φοβόμουν αλλά επειδή όλο αυτό δεν είχε κανένα νόημα. «Θα κάνω ότι θέλω!» της πέταξα και έφυγα από το δωμάτιο. 

Αν καθόμουν λίγο ακόμα, θα την σκότωνα με τα ίδια μου τα χέρια. Όταν ετοιμάστηκε βγήκε έξω με μεγαλοπρέπεια και πήρε ξανά την θέση της στο κέντρο. Η Roxie με πλησίασε φέρνοντας μου το κουτί με το μπαστούνι της Σελήνα και για μια στιγμή μου πέρασε άλλη μια ιδέα από το μυαλό. Να το ανοίξω και να το σπάσω στα δύο. Εκείνη με κοίταζε με ανησυχία διαβάζοντας τις προθέσεις μου και αμέσως με ρώτησε χαμηλόφωνα εάν είμαι καλά. Την διαβεβαίωσα και προχώρησα για να σταθώ δίπλα στην Shatrina, η οποία και θα παρέδιδε σύμφωνα με την τελετή το μπαστούνι στο νέο μέλος της οικογενείας. 

Όταν άνοιξα το κουτί ένιωσα την μαγεία του μπαστουνιού να με πλημμυρίζει. Αυτός που το είχε φτιάξει, είχε βάλει όλη του την μαεστρία. Φυσικά το καλύτερο για εκείνη, ήταν μαύρο και το ζώο που ήταν σκαλισμένο στην λαβή του αντιπροσώπευε το χαρακτήρα της Σελήνα σε πολλά σημεία. Το λιοντάρι που έδειχνε επίσης τα δόντια του με θυμό, με έκανε να πάρω τα μάτια μου από πάνω του και να το παραχωρήσω στην μητέρα. 

Δεν θυμάμαι και πολλά από την υπόλοιπη βραδιά, μόνο διάσπαρτες εικόνες ερχόντουσαν στο μυαλό μου. Την Σελήνα ενθουσιασμένη να παίρνει το μπαστούνι στα χέρια της, την Shatrina να δίνει άλλο ένα λόγο, η Roxie να με κοιτάζει με τα θλιμμένα της μάτια, ο Aleksy να μου χαμογελά επίσης θλιμμένα και τον Sakito το ίδιο ανέκφραστο ύφος με την Σελήνα. Τόσα γνώριμα πρόσωπα. Αν μπορούσα να ονειρευτώ ή να κοιμηθώ ανθρώπινα, σίγουρα όλο μου το υποσυνείδητο θα ήταν γεμάτο από πρόσωπα. Άλλωστε όλη μου η ζωή ανθρώπινη και μη ήταν στοιχειωμένη με πρόσωπα. 

Εκείνο το πρωί όπως και όλα τα υπόλοιπα το μόνο πρόσωπο που με απασχολούσε περισσότερο ήταν εκείνη και μόνο εκείνη. Οποιαδήποτε μάταιη σκέψη και αν έκανα στην προσπάθεια μου να πείσω τον εαυτό μου ότι όλο αυτό που ζούσα ήταν ένα όνειρο και όχι η πραγματικότητα, πήγαινε στράφι. Υπήρχαν ακόμα στιγμές που νόμιζα ότι βρισκόμουν στην Αθήνα και παρακολουθούσα κάθε κίνηση της. Είχα την αίσθηση ότι όλα ξανά ξεκινούσαν και δεν είχαν μόλις τελειώσει, αλλά πόσο λάθος έκανα.