Σελήνα η Απόγονος της Λάμια - Dreams come true

Ξαφνικά ένιωσα την ανάγκη να κλείσω τα μάτια μου, και έτσι απρόσμενα με τύλιξε η υγρασία της αποψινής βραδιάς και ένιωσα σαν να μου είχε ρίξει κάποιος υπνωτικό στο κρασί μου.

Κοιμήθηκα, κοιμήθηκα βαθιά, τα όνειρα μου δεν ήταν στοιχειωμένα αλλά γλυκά. Η θάλασσα της Κρήτης έβρεχε για μια ακόμη φορά τα πόδια μου και το δροσερό αεράκι χάιδευε απαλά τα μαγουλά μου.. Ένιωσα ένα χέρι στον ώμο μου αλλά δεν τρόμαξα.

Ήταν ζεστό και γεμάτο τρυφερότητα, ακούμπησα το κεφάλι μου πάνω του και έκλεισα τα μάτια μου.

Με αγκάλιασε και με τα δύο του χέρια γλυκά και έχωσε το πρόσωπο του στον ώμο μου. Τα μακριά μαλλιά του γαργάλισαν την πλάτη μου και για λίγα λεπτά δεν τόλμησα να κουνηθώ ούτε καν να σκεφτώ.. Όταν μίλησε δεν αναγνώρισα καν την φωνή του. «Ήρθε η ώρα να ξυπνήσεις» μου είπε γλυκά και από τον τόνο της φωνής του κατάλαβα ότι χαμογελούσε. «Μα δεν θέλω να ξυπνήσω» είπα ναζιάρικα αλλά και με μια νότα πονηριάς, εδώ είναι το παιχνίδι μου σκέφτηκα.

«Μα είμαι απ’ έξω» είπα πειρακτικά και μου έδωσε ένα φιλί στον λαιμό. Άρχισα να μπερδεύομαι, προσπάθησα με όλη μου την δύναμη να ελευθερωθώ από την λαβή  του, αλλά ήταν πολύ δυνατός. Έπρεπε πάση θυσία να τον δω, να τον κοιτάξω στα μάτια, κάτι δεν πήγαινε καλά, έπρεπε να διαπιστώσω αν τα μάτια του γυάλιζαν.

 Όλα γύρω μου άρχισαν να μαυρίζουν, η θάλασσα εξαφανίστηκε και  δεν φυσούμε δροσερό αεράκι αλλά μανιασμένος αέρας που κόντευε να με σηκώσει. Προσπάθησα να ουρλιάξω αλλά ήταν μάταιο..δεν είχα φωνή. Το στόμα μου άνοιγε αλλά δεν έβγαζε ήχο, έχωσα τα δάχτυλα μέσα στο λαιμό μου πανικοβλημένη όμως εκείνος ακόμα με κρατούσε, με έσφιγγε και για μια στιγμή είδα τα καστανά μάτια του να λάμπουν στο σκοτάδι..

Πριν ακόμα ανοίξω τα μάτια μου ένιωσα δύο χέρια να με ταρακουνούν.

Δεν είχα καταλάβει ότι το όνειρο είχε τελειώσει, όταν άκουσα την φωνή του Robert να φωνάζει το όνομα μου «Σελήνα, Ξύπνα!!» .

Άνοιξα με δυσκολία τα μάτια μου και τον είδα να με κοιτάζει έντρομος «Μα τι έγινε;» ψέλλισα.

Κοίταξε στα γρήγορα γύρω του και μου είπε «Πρέπει να φύγουμε. Τώρα!» δεν ήταν παράκληση, ήταν διαταγή.

Με τράβηξε για να σηκωθώ όρθια και άρχισε να με τραβάει για μια ακόμη φορά. Προσπάθησα να τον κάνω να με ελευθερώσει όπως είχα προσπαθήσει να ελευθερωθώ και στο όνειρο μου .. και τότε το θυμήθηκα, το όνειρο.

Στάθηκα για λίγα δευτερόλεπτα να κοιτάζω το κενό όταν ο Robert μου ξαναφώναξε «Πρέπει να φύγουμε ΤΩΡΑ!!» όταν είδε ότι δεν ανταποκρίνομαι με σήκωσε και με πέρασε στον ώμο του, σαν να ήμουν αρνί που το πήγαιναν για σφάξιμο.

Είχαμε βρεθεί έξω σε χρόνο ντε τε. Στην διαδρομή είδα γύρω μου να επικρατεί σύγχυση και βρικόλακες να τρέχουν με την ταχύτητα του φωτός προς κάθε κατεύθυνση.  Φόβος με κυρίευσε «Robert, τι συμβαίνει;» ψιθύρισα αλλά ήξερα ότι με άκουσε.

«Ο Dasian είναι εδώ, με όλοι την φατρία του» είπε το ίδιο σιγά. Προσπέρασε ένα βρικόλακα που προσπάθησε να μας σταματήσει αλλά κάνοντας έναν γρήγορο ελιγμό, του ξεφύγαμε. Ένιωσα τα κόκκαλα μου να πονάνε με την τόση δύναμη που με κρατούσε και με ταρακουνούσε «Μόλις έμαθε ότι υπάρχει απόγονος της Λάμια» ξεροκατάπια στο άκουσμα αυτών των τελευταίων λέξεων «Θέλει να σε σκοτώσει».

Τώρα τρείς βρικόλακες μας ακολουθούσαν και ήταν τρομερά γρήγοροι. Όμως παρόλο το κυνηγητό και την παράνοια που επικρατούσε, δεν μπορούσα να μην ρωτήσω «Μα αν με σκοτώσει θα γίνω βρικόλακας» είπα απελπισμένα. 

Ένιωσα τον Robert να δυσανασχετεί, έπρεπε να με κουβαλάει τρέχοντας να ξεφύγει από τρεις βρικόλακες και να απαντάει στις ηλίθιες ερωτήσεις μου «Χωρίς αίμα βρικόλακα μέσα σου μπορεί να μην επιστρέψεις. Και να επιστρέψεις θα σε σκοτώσει ούτως η άλλως». Εκείνη ακριβώς την στιγμή σταμάτησε απότομα  και με άφησε κάτω. Με ταχύτητα του φωτός με έβαλε από πίσω του και εκσφενδονίζει τον ένα από τους τρεις βρικόλακες στον απέναντι τοίχο του στενού.  

Ο δεύτερος βρικόλακας μας πλησίασε χαμογελώντας.. Η δουλεία του ήταν να απασχολήσει τον Robert και το έκανε με επιτυχία. Ο τρίτος με έπιασε από τα χέρια και με τράβηξε με όλη του την δύναμη. Ο Robert  έκανε μια προσπάθεια να με βοηθήσει όμως ήταν πολύ αργά.

Έπεσα σαν καρπούζι στο τοίχο με την πλάτη μου και ένιωσα όλα μου τα κόκαλα να συνθλίβονται.

Αν δεν είχαν καταλάβει ποια ήμουν μέχρι εκείνη την στιγμή, σίγουρα μετά από αυτήν την κραυγή πόνου το είχαν καταλάβει. Ήμουν η θνητή. Η απόγονος της Λάμια.

Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα από τον πόνο και είδα τον Robert να με κοιτάζει έντρομος. Τότε κατάλαβα τι έπρεπε να κάνω.. έπρεπε να σηκωθώ πάνω και να τρέξω με όση δύναμη μου είχε απομείνει.

Οι δύο βρικόλακες ήταν αρκετά απασχολημένοι με τον Robert προσπαθώντας να τον τιθασέψουμε. Με αργές κινήσεις σηκώθηκα και σιγά, σιγά απομακρύνθηκα χωρίς να με αντιληφθούν.  Όταν είχα προχωρήσει λίγο άρχισα να τρέχω.

Ένιωσα τον αέρα να μου κόβει την ανάσα,  έστριψα σε ένα στενό και μετά σε ένα άλλο φέρνοντας άθελα μου την μνήμη της προηγούμενης βραδιάς στο μυαλό μου. Έπρεπε να με χάσουν, έπρεπε να φύγω όσο πιο μακριά γινόταν.

Το στενό που έτρεχα τώρα ήταν μικρό και τα μπορντό τούβλα από τα κτίρια έλαμπαν στο φως του φεγγαριού, παντού υπήρχε το μπορντό.

Τα τακούνια μου με πρόδωσαν για μια ακόμη φορά, έχασα την ισορροπία μου και έπεσα πάνω στον τοίχο. Ένα δυνατό “χρατς” ακούστηκε και ένιωσα το καυτό αίμα να τρέχει από τον ώμο μου.. Το όνειρο μου.. ζωντάνευε.

Κοίταξα πίσω μου, ήταν πλέον αργά αυτό που με κυνηγούσε ήταν πολύ γρήγορο. Έτρεξα ξανά με όλη μου την δύναμη.. όμως δεν ήταν αρκετό. Η ισορροπία μου χάθηκε για τελευταία φορά και σωριάστηκα με όλη μου την δύναμη στον δρόμο. Είχα πέσει με τα γόνατα και η μοναδική μου στήριξη ήταν χέρια μου, όταν τα σήκωσα είδα αίματα να τρέχουν χωρίς να γνωρίζω τον προορισμό τους…

Τότε το κατάλαβα.. ένιωσα την σκιά του από πάνω μου αλλά φοβήθηκα να κοιτάξω.

Ήταν αυτός.

Με είχε βρει.

Μάζεψα τις δυνάμεις μου, σκούπισα τα δάκρυα από τα μάτια μου και σήκωσα το κεφάλι μου..

«Βρε, βρε ,βρε» είπε με την βαθιά φωνή του. «Τι έχουμε εδώ;» προσπάθησα να τον κοιτάξω αλλά δεν μπόρεσα. Έτσι κατέβηκε στο δικό μου επίπεδο με ένα βαθύ κάθισμα. Έπιασε το σαγόνι μου και προσπάθησε να φέρει το κεφάλι μου σε μια ευθεία για να δει το πρόσωπο μου. Αντιστάθηκα, αλλά ήταν μάταιο «Έλα τώρα.. μην μου το παίζεις σκληρή» ένα γέλιο του ξέφυγε. «Το ξέρουμε πολύ καλά και οι δύο, ότι δεν έχεις καμία ελπίδα απέναντί μου»  είπε κοροϊδευτικά.

«Δεν με είχαν ενημερώσει, ότι το εγώ του ανθρώπου μεγαλώνει όταν γίνετε βρικόλακας» του πέταξα θυμωμένα. Ήθελα τόσο να κρατήσω την ψυχραιμία μου και να μην δείξω ίχνος φόβου, ακόμα και αν αυτό θα ήταν το τελευταίο πράγμα που θα έκανα απόψε.

Χαμογέλασε και αμέσως άλλαξε ύφος, τώρα το έπαιζε πληγωμένος «Μμμ.. δεν μου είπαν ότι διαθέτεις και χιούμορ μικρή μου», γέλασε ξανά. Διασκέδαζε περισσότερο από όσο είχε φανταστεί, το έβλεπα στα μάτια του, το ένιωθα.

«Ω.. να είσαι σίγουρος ότι διαθέτω και πολλά, πολλά ακόμα» είπα αργά και προσπάθησα να σηκωθώ. Υπερβολικά χαζό εκ μέρους μου. Όχι ότι προσπάθησε να με σταμάτησε, αλλά ο πόνος στα πλευρά μου ήταν αβάσταχτος και μια κραυγή βγήκε βίαια από τα χείλη μου.

«Μην είσαι χαζή» μου είπε γελώντας «Έχεις σπάσει σίγουρα αρκετά κόκαλα» είπε κουνώντας το κεφάλι του αρνητικά, αυτός ο τύπος είχε αρχίσει να μου την δίνει. Με τα μακριά καστανά υπέροχα μαλλιά του και τα βαθιά καστανά του μάτια, νομίζει ότι τα ξέρει όλα.

«Μα φυσικά και είμαι χαζή» του πέταξα «Μόνο που πίστεψα σε όλες αυτές τις μαλακίες και ήρθα σε μια ξένη χώρα είμαι ηλίθια. Πόσο μάλλον να είμαι με μια φατρία βρικολάκων και μια άλλη να κυνηγά να με σκοτώσει. Λοιπόν ας τελειώνουμε γιατί σας βαρέθηκα όλους!», έπιασα τα πλευρά μου πιέζοντας τα. Ένας μικρός απολογισμός της ζημιάς, δεν έβλαπτε.

Όταν τον ξανακοίταξα το ύφος του δεν ήταν πια κοροϊδευτικό ή ψωνίστικο, ήταν απόλυτα σοβαρό. Είχε ανασηκωθεί και με μέτραγε από πάνω έως κάτω, δηλαδή κυρίως κάτω.

«Δεν είμαι εδώ για να σε σκοτώσω» είπε σοβαρά «Τουλάχιστον όχι ακόμα» κούνησε το χέρι του σαν να παραδινόταν και χαμογέλασε «Ήρθα να σε προειδοποιήσω ή μάλλον να σου δώσω μια φιλική συμβουλή» είπε την λέξη φιλική δίνοντας της άλλο νόημα.

«Φιλική;» γέλασα όμως το σώμα μου δεν συμφωνούσε. Πόνος με κυρίευσε και έκλεισα τα μάτια μου για να συγκεντρωθώ. «Από πότε είμαστε φίλοι εμείς οι δύο; Αν έχω καταλάβει καλά κύριε Dasian, θέλετε τον αφανισμό όλης της φατρίας της White και αν δεν πεθάνω από αιμορραγία απόψε, πολύ σύντομα θα γίνω μια από αυτούς, άρα αιώνια εχθρός σου. Καλά δεν τα λέω;» είπα σηκώνοντας το κεφάλι μου για να τον αντικρίσω για μια ακόμη φορά. Το βλέμμα του είχε σκοτεινιάσει όμως συνέχισε να με κοιτά.

«Στο έχουν πει πολύ καλά το παραμύθι Σελήνα..» πρόφερε αργά το όνομα μου και συνέχισε «Όμως σε μια ιστορία υπάρχουν πάντα δύο πλευρές», σχεδόν έφτυνε τις λέξεις του, όμως αμέσως βρήκε ξανά την καλή του διάθεση.

Έκανε μερικά βήματα μπροστά μου και συνέχισε «Μπορεί να μην είναι όλα όπως φαίνονται ή όπως σου τα έχουν πει. Ίσως θα έπρεπε να ψάξεις λίγο καλύτερα..» Ήρθε λίγο πιο κοντά μου «Μέσα σου..», είπε δείχνοντας το μέρος όπου βρίσκετε η ψυχή μου. «Αυτό ήρθα να σου πω απόψε και είμαι σίγουρος ότι θα βρεις την άκρη, και θα βοηθήσεις στο να τελειώσει αυτή η ιστορία μια για πάντα!».

Μου γύρισε την πλάτη και κοίταξε το φεγγάρι «Σου έχω εμπιστοσύνη Σελήνα» μου έριξε μια τελευταία ματιά και σκαρφάλωσε με υπερβολική ταχύτητα τον τοίχο. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα είχε χαθεί και εγώ είχα πέσει ξανά στην αρχική μου θέση. Ένιωσα μικρές ψιχάλες να πέφτουν στα μαλλιά μου και δεν μπορούσα να σκεφτώ απολύτως τίποτα, δεν μπορούσα καν να κουνηθώ.

Στηρίχτηκα στον τοίχο με δυσκολία και έκλεισα για μια ακόμη φορά τα μάτια μου..