Σελήνα η Απόγονος της Λάμια - Falling

Στο τέλος της σκάλας βρέθηκα στο μέρος, που αναζητούσα εξ αρχής.. Την ταράτσα.

Καλοδέχτηκα την αλλαγή της ατμόσφαιρας και πήρα μια μεγάλη, βαθιά ανάσα. Άλλωστε αυτό που σκόπευα να κάνω, δεν ήταν καθόλου εύκολο.

Προχώρησα με αργά βήματα και στάθηκα για ένα λεπτό κοιτάζοντας γύρω μου.

Όλα ήταν ήσυχα, κανένας δεν θα με έβρισκε εδώ πάνω και όταν το καταλάβαιναν θα ήταν πολύ αργά. Ήταν όλοι πολύ απασχολημένοι μετά την χθεσινή επίθεση.

 Προχώρησα άλλο λίγο και θαύμασα την υπέροχη θέα, που απλωνόταν γύρω μου. Τα φωτισμένα κτίρια, οι μοναχικοί δρόμοι και φυσικά το ποτάμι.. Δεν υπήρχε πιο όμορφο πράγμα να αντικρίσει κανείς πριν πεθάνει.. τουλάχιστον, από την θνητή του ζωή.

Συγκεντρώθηκα και έκανα τα τελευταία βήματα προς την άκρη του κτιρίου.

Για κάποιον που έχει υψοφοβία δεν αντέδρασα ιδιαίτερα, στην θέα του κενού. Καθώς το κοιτούσα, δεν μπορούσα να μην σκεφτώ πόσα πράγματα θα ήθελα ακόμα να κάνω και πόσα θα ήθελα να είχα κάνει.. Θα τα έκανα σαν βρικόλακας. Έτσι έλεγαν όλοι.

Θυμός με πλημμύρισε για όλους και για όλα. Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα πεθάνω μόνη.. Τα σοφά λόγια ερχόντουσαν στο μυαλό μου, με βία.. Σε αυτή την ζωή μόνοι μας ερχόμαστε και μόνοι μας φεύγουμε..

Τι μαλακία, σκέφτηκα. Είναι σχεδόν άδικο.. Σκούπισα τα δάκρυα μου και πήρα άλλη μια μεγάλη, βαθιά ανάσα..

Γύρισα την πλάτη μου στο κενό..

Άνοιξα τα χέρια μου..

Έκλεισα τα μάτια μου..

Και πήδηξα..

Τι ωραία αίσθηση να πέφτεις..

Όταν άνοιξα τα μάτια μου βρισκόμουν σε μια σπηλιά.

Στεκόμουν στην είσοδο της, πίσω μου βρισκόταν γκρεμός και η άγρια θάλασσα κάτω από τα πόδια μου λυσσομανούσε. Πίσω δεν πήγαινε, έτσι προχώρησα μπροστά..

Όλα ήταν σκοτεινά, όχι όμως για εμένα.. τώρα πια το σκοτάδι ήταν φίλος μου. Σε πολύ λίγο βρισκόμουν σε μια λίμνη, είχε βράχους και έναν μικρό καταρράκτη. Παραξενεύτηκα.. δεν ήταν το θέαμα που περίμενες να δεις μέσα σε μια σπηλιά. Όχι ότι είχα επισκεφτεί και πολλές, όταν ζούσα.

Μόλις έριξα μια δεύτερη ματιά, είδα μια γυναίκα να κάθετε πάνω σε έναν από τους βράχους της λίμνης. Πλησίασα πιο κοντά όμως δεν την αναγνώρισα.. όχι αμέσως.

Χαμογέλασα, με τον εαυτό μου περισσότερο. Έπρεπε να το περιμένω. Εκείνη με κοιτούσε με περιέργεια καθώς την πλησίαζα.

«Σε περίμενα..» μου είπε όταν βρέθηκα απέναντι της. Η φωνή της αντήχησε στους τοίχους αυτής, της μικρής κοιλότητας. Μας χώριζε ένα μεγάλο μέρος της λίμνης. Είχε βρεθεί έτσι απλά εκεί και σίγουρα δεν είχε κολυμπήσει, τίποτα δεν πρόδιδε κάτι τέτοιο.

«Λοιπόν, ήρθα» της είπα χαρούμενα. Έμπλεκε τα χέρια της μέσα στα μαλλιά της, καθώς με περιεργαζόταν.    Ήταν πανέμορφη, τα πυρόξανθα μαλλιά της έπεφταν απαλά έως την αρχή της μέσης της και τα μάτια της στο χρώμα του ρουμπινιού, με κοίταζαν με αινιγματικό ύφος. Ήταν ακριβώς όπως στον πίνακα, που την είχα πρωτοδεί.

«Είναι σαν να κοιτάζω, σε καθρέφτη» είπε με μεγαλοπρέπεια. Ανακάθισε στην θέση της και στήριξε τα χέρια της στον βράχο «Είσαι έτοιμη;» με ρώτησε απροσδόκητα. Όταν δεν της απάντησα, τα μάτια της έλαμψαν από χαρά.

«Είμαι έτοιμη» είπα στο τέλος, χωρίς να το πολυσκεφτώ.

Με μια κίνηση είχε σηκωθεί όρθια πάνω στον βράχο και είχε ανοίξει τα χέρια της.

Ξαφνικά, ένιωσα το πάτωμα κάτω από τα πόδια μου να δονείτε. Κομμάτια βράχου έπεφταν από το ταβάνι της σπηλιάς. Έκλεισα τα μάτια μου, μια συνήθεια αυτοσυντήρησης. Ελπίζοντας να μην θαφτώ για πάντα εδώ μέσα.

Όταν τα άνοιξα, είδα ένα φως να κατευθύνεται με δύναμη προς την μεριά μου και όταν με χτύπησε, ένιωσα σαν να μου έκαναν ηλεκτροσόκ. Όλα γινόντουσαν τόσο γρήγορα, σαν να βρισκόμουν σε ένα όνειρο ή καλύτερα σε ένα μέρος χωρίς χρόνο. Σαν να βρισκόμουν σε ένα παράλληλο σύμπαν, που συνέθετε τον κόσμο που γνωρίζουμε με αυτόν των ονείρων.

Μια ισχυρή δύναμη με είχε χτυπήσει και για μια στιγμή μόνο φοβήθηκα. Τα πόδια μου λύγισαν και έπεσα στο έδαφος.

Ένιωσα το κεφάλι μου να γέρνει πίσω και τα μάτια μου να γυρνάνε. Μπορούσα να κάνω τα πάντα.. το ένιωθα. Η δύναμη με γέμιζε, γέμιζε την κάθε σπιθαμή το κορμιού μου.

Τα ήξερα όλα.. τα είχα δει όλα.. το μέλλον, την κατάληξη, όλα..

Μπορούσα να  μετακινηθώ σε οποιοδήποτε μέρος,  χωρίς να γίνω αντιληπτή από κανέναν. Είχα την γνώση των πραγμάτων, πριν ακόμα συμβούν. Αυτή η γυναίκα με είχε προικίσει, με όλα τα αγαθά που θα μπορούσε να δώσει μια μάνα, στο παιδί της.

Τώρα πια ήμασταν ένα. Είχα τα χαρίσματα, τις γνώσεις, την εμπειρία και την δύναμη της Λάμιας μέσα μου..