Σελήνα η Απόγονος της Λάμια - Lost

Πρέπει να πέρασαν μέρες από τότε που βγήκα από την κάμαρα μου. Δεν ήθελα να δω κανέναν και να αντιμετωπίσω τίποτα. Αρνούμουν να μάθω οτιδήποτε είχε να κάνει με εκείνη και παρότι η εξαιρετική μου ακοή σε συνδυασμό ότι βρισκόταν στο δίπλα δωμάτιο μπορούσαν να μου προσφέρουν την γνώση, δεν υπέκυψα.

Όλοι μέρα βρισκόμουν χωμένος στα ακουστικά μου και βυθιζόμουν στο παρελθόν. Μόνο αυτό μπορούσε να με παρηγορήσει στην προκειμένη φάση.

Φυσικά εκείνη δεν ήρθε.. από την μια πέθαινα από ανησυχία, αλλά από την άλλη ο πληγωμένος εγωισμός μου δεν μου επέτρεπε να πλησιάσω. Τι θα ωφελούσε άλλωστε. Όλα είχαν τελειώσει και όλοι είχαν πάρει αυτό που ήθελαν.

Εκτός από εμένα..

Ο μεγαλύτερος φόβος μου είχε πάρει σάρκα και οστά και όλα τα άλλα φάνταζαν ανούσια. Εμένα μπορούσα να κατηγορήσω για αυτό. Κανέναν άλλον. Όχι ότι οι τύψεις θα βοηθούσαν σε τίποτα. Εξάλλου ένας βρικόλακας παγωμένος στο χρόνο χωρίς να έχει τίποτα να ελπίζει μπορεί να ξεπεράσει οτιδήποτε.. Ακόμα και αυτό που φαίνετε ακατόρθωτο στους θνητούς.

Βέβαια το χειρότερο από όλα ήταν ότι αυτή θα βρισκόταν πάντα εδώ, για να μου το θυμίζει. Είναι μέρος αυτού τώρα πια και εγώ βοήθησα για αυτό.

Έσκαψα μόνος μου το λάκκο και τώρα το μόνο που είχε μένει να κάνω ήταν να χωθώ μέσα του.

Λένε ότι τα χρόνια που ζεις σου προσφέρουν εμπειρία.. εγώ λέω αρχίδια..

Αν είχα μάθει τίποτα όλα αυτά τα χρόνια, δεν θα έκανα τα ίδια λάθη. Ή ίσως απλά να τιμωρώ τον εαυτό μου, ξανά και ξανά ώστε να νιώθω ζωντανός.. ποιος ξέρει. Ολόκληρες ώρες ψυχανάλυσης δεν θα έφταναν.

Οι δυνατοί θα έλεγες δεν έχουν ανάγκη από τέτοιου είδους θεραπείες, μπορώ απλά να βγω έξω, να πιω αίμα και όλα αυτά θα έχουν τελειώσει πριν καν το καταλάβω. Μέχρι να την ξαναδώ..

Το χτύπημα στην πόρτα ήταν αρκετά δυνατό ώστε να το ακούσω ακόμα και πάνω από την μουσική. Έβγαλα το ένα ακουστικό και ζήτησα να περάσουν μέσα. Εμείς οι βρικόλακες σεβόμαστε ιδιαίτερα τον προσωπικό χώρο. Η φωνή χάθηκε αργά καθώς έπαιζε ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια, το “In a manner of speaking”.

Είδα τον Aleksy να μπαίνει μέσα με τα χέρια στις τσέπες, δήθεν αδιάφορος.

«Φίλε, ούτε εγώ δεν μπορώ να δω σε τόσα σκοτάδια» κάτι που δεν ίσχυε φυσικά, αυτά τα μικρά αστειάκια μεταξύ μας είναι που κάνουν την διαφορά.

Πλησίασε την λάμπα μου και την άναψε χωρίς να με ρωτήσει. Ήταν δυσάρεστο, πάντα ήταν, άλλα προσαρμόστηκα. Έκλεισα το mp3 player και τον κοίταξα στα μάτια, ώστε να του δείξω ότι έχει την αμέριστη προσοχή μου και ας μην την είχε.

Όλη την βδομάδα είχαν έρθει εναλλάξ ώστε να με κάνουν να βγω από την φυλακή μου όμως αρνούμουν πεισματικά. Άλλωστε δεν το έκανα για κανέναν, μόνο για τον εαυτό μου.

«Φίλε» είπε ξανά με χαλαρό τόνο «Σήκω! Πάμε έξω! Οι δύο μας» είπε παιχνιδιάρικα            « Έλα..όπως παλιά. Πάμε να ξελογιάσουμε κανένα κοριτσάκι, να πιούμε μερικά ποτά.. Γάμα την, την σκύλα..» είχα πολλά χρόνια να τον ακούσω να βρίζει γυναίκα και αμέσως κατάλαβα ότι έκανες φιλότιμες προσπάθειες να με ανεβάσει.

«Aleksy» είπα μέσα από τα δόντια μου. Κούνησα το κεφάλι μου αρνητικά για να του δείξω ότι δεν συμφωνώ με την στάση του και έχωσα τα χέρια μου στο κεφάλι μου. Δεν μπορούσα να κρυφτώ από εκείνον.

«Εντάξει δεν είναι σκύλα.. Αν και τώρα που τα λέμε φίλε, το έχει καβαλήσει το καλάμι» έκανε την χειρονομία του τρελού και κάθισε στην πολυθρόνα απέναντι μου.

«Το ξέρεις πολύ καλά ότι δεν είναι ο εαυτός της. Κάποιοι το παθαίνουν, όχι όλοι άλλα κάποιοι. Μέσα σε λίγα βράδια απέκτησε τεράστια δύναμη. Αύτη την στιγμή δεν ελέγχει αυτή την δύναμη, αλλά η δύναμη αυτήν» δεν το είχα πει φωναχτά, όμως τώρα που οι λέξεις έβγαιναν αβίαστα από το στόμα μου συνειδητοποιούσα την σοβαρότητα της κατάστασης. Σηκώθηκα πάνω και αμέσως με ακολούθησε «Πάμε να πιούμε» του είπα αποφασιστικά και τον είδα να μου χαμογελάει από την άκρη των ματιών μου.

Πήγαμε σε ένα μπαρ που συχνάζαμε παλιά, ήταν το κατάλληλο μέρος να βρεις θύματα. Οι περισσότεροι ήταν λιώμα και η μουσική ήταν καλή. Όταν καθίσαμε στο μπαρ παρήγγειλα κάτι που είχα να πιω πολύ καιρό.. ουίσκι.. Aυτό θα έκανε την δουλειά. Βέβαια ίσως να χρειαζόταν να πιω πέντε μπουκάλια έστω για να την ακούσω λίγο και σίγουρα σε μια ώρα θα μου είχε περάσει, όμως άξιζε την προσπάθεια.

Ο Aleksy μου χαμογελούσε πονηρά καθώς κατεβάζαμε τα σφηνάκια το ένα μετά το άλλο. Αφού είχαμε πιει δύο μπουκάλια ξεκίνησε να μου δείχνει τα πιθανά μας θύματα.

«Αυτή, αυτή εκεί πως σου φαίνετε;» μου έκανε νόημα προς το μέρος μιας μελαχρινής κοπέλας. Μαύρα μαλλιά, καφέ μάτια, κατάλευκη επιδερμίδα και υπέροχο μεσογειακό σώμα. Είχα ξεχάσει πως υπήρχαν γυναίκες στον κόσμο, η Σελήνα είχε την απόλυτη προσοχή μου.

Ο θυμός ξύπνησε πάλι μέσα μου και μετά από δύο σφηνάκια είπα «Υπέροχη» ο Aleksy άρχισε να χειροκροτεί από ευχαρίστηση, φαινόταν ότι εκείνος χρειαζόταν το αποψινό περισσότερο από εμένα.

«Ξέρεις ότι υπό άλλες συνθήκες θα ήμουν ήδη εκεί και θα στην έκλεβα απλά για να στην σπάσω, όμως σήμερα φιλαράκο στην χαρίζω..» μου είπε χτυπώντας με στην πλάτη. Σίγουρα με λυπόταν, γιατί όντως πάντα έκλεβε όποια με γλυκοκοίταζε.

«Ώστε αυτό έπρεπε να συμβεί για να σταματήσεις να μου κλέβεις τις γκόμενες;» του είπα γελώντας «Λοιπόν είσαι κορόιδο!» σηκώθηκα από το σκαμπό και έφτιαξα το σακάκι μου «Διότι φίλε είμαι μια χαρά» όμως δεν έπεισα κανέναν.

Πάρα αυτά πλησίασα την υπέροχη μελαχρινή και μύρισα τα μαλλιά της για λίγα δευτερόλεπτα πριν αντιληφθεί ότι βρίσκομαι πίσω της. Οι φίλες τις χασκογελούσαν κάνοντας της νόημα. Εγώ έριξα μια πονηρή ματιά στον Aleksy και έπειτα την αντίκρισα.

Με κοιτούσε με περιέργεια και μου χαμογελούσε.

«Θα μπορούσα να σε βοηθήσω σε κάτι;» μου είπε σχεδόν προκλητικά.

«Όχι, τίποτα απλά ο φίλος μου..» της είπα δείχνοντας τον Aleksy που τώρα σήκωνε το ποτό του «..Ορκιζόταν ότι τα ματιά σου είναι πράσινα, όμως εγώ του έλεγα ότι είναι καφέ» της χαμογέλασα, αυτά πιάνουν πάντα στις θνητές..

«Λοιπόν τώρα που το διαπίστωσες τι θα κάνεις;» μου είπε πίνοντας από το μπουκάλι της μπύρας που κρατούσε. Κούνησε παιχνιδιάρικα την μέση της, επίσης αυτά τα παιχνίδια πιάνουν πάντα στους άντρες.. μόνο που εγώ δεν είμαι απλά άντρας.

Την πλησίασα αρκετά και έσκυψα στο αυτί της «Τώρα λέω να σε κεράσω δύο ποτά ακόμα και μετά να πάμε στο διαμέρισμα σου..Τι λες;»  οι θνητές θέλουν να πέφτουν στο κρεβάτι με τον άντρα που ξέρει τι θέλει και ας είναι χυδαίος.

Χασκογέλασε για λίγο αλλά αμέσως σοβάρεψε, είδα τον πόθο στα μάτια της. Ο δικός μου πόθος ήταν κυρίως για το υγρό που έκαιγε στις φλέβες της, όπως και να έχει απόψε και οι δύο μας θα παίρναμε αυτό που θέλαμε.