Είμαι κλέφτης

Είμαι κλέφτης.

Είμαι ένας κοινός κλέφτης. Ένας κλέφτης ζωής.

Κλέβω καθημερινά συναισθήματα. Όχι υλικά αγαθά από αυτά μπούχτισα, γέμισα. Κλέβω αγάπη, συμπόνια, θλίψη. Σε αυτή την πόλη έμεινα κενή. Βλέπω γύρω μου πράγματα που δεν μπορεί να αντιληφθεί ο ανθρώπινος νους και τα προσπερνώ. Δεν είναι δικοί μου άνθρωποι, δεν τους ξέρω για αυτό τους προσπερνώ. Κλέβω συναισθήματα, γιατί δεν μπορώ να πιστέψω πως γίνετε να μην νιώθω; Πώς μπορώ να μην ελπίζω;

Χαρά, αισιοδοξία, ευσυνειδησία. Βλέπω αμέτρητους ανθρώπους που δεν έχουν χάσει το κουράγιο τους και ας βρίσκονται σε χειρότερη κατάσταση από εμένα. Και εγώ εδώ τους κλέβω λίγο από το θάρρος τους για την ζωή και ας έχω πεθάνει. Περνώ από δίπλα τους και τους κλέβω. Ξυπνώ, δουλεύω, αναπνέω αλλά δεν ζω. Είμαι κενή. Πρέπει να βγάλω και αυτό το μήνα, πρέπει να πληρώσω τα χρέη που δεν δημιούργησα γιατί έτσι είναι η ζωή.

Δεν έχω είδωλο. Είμαι ένας από εσάς. Ένας στους χιλιάδες. Κάποιοι λένε ότι έχω ψυχή αλλά τόσα χρόνια δεν την έχω νιώσει. Είναι σαν ένα παραμύθι που όλοι θέλουν να πιστέψουν. Πως μπορείς να λες ότι έχεις ψυχή ενώ τίποτα δεν προδίδει το αντίθετο; Έτσι και εγώ κλέβω βαθυστόχαστες εκφράσεις και λέω «Πονά η ψυχή μου» κάθε φορά που βλέπω κάποιον να ψάχνει τα σκουπίδια. Αλλά η ζωή συνεχίζετε γιατί δεν κάνω τίποτα για αυτό. Είμαι κενή.

Όταν με πλησιάζει ένας εξηντάχρονος που έχει χάσει κάθε αξιοπρέπεια και μου ζητά χρήματα εγώ δεν του δίνω. Γιατί κάποτε κάποιος μου είχε διδάξει ότι αυτοί που ζητιανεύουν είναι τεμπέληδες. Μα πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα γύρω μου; Πως έφτασα ως εδώ; Όσες φορές και να έχω αναρωτηθεί τίποτα δεν αλλάζει το αποτέλεσμα. Είμαι κενή.

Έλξη, ντροπή, ενοχή. Κλέβω ματαιοδοξία. Τις νύχτες μεγαλώνω, σοβαρεύω. Γίνομαι μοιραία. Εκφυλίζομαι και ας είμαι εθνικίστρια. Προσπαθώ να γεμίζω τα κενά μου. Με ποτά, ναρκωτικά και έρωτα. Και την Κυριακή το πρωί πάω στην εκκλησία να ξεπλύνω την αμαρτία μου. Να θυμηθώ τους όρκους που έδωσα ενώπιον του θεού και τους Χριστού που τόσο αγαπώ και ας είμαι κενή.

Δεν βλέπω ειδήσεις και δεν πηγαίνω σε πορείες. Τίποτε δεν θα αλλάξει και να το κάνω. Δεν αγωνίζομαι και δεν ελπίζω. Βολεύω όλους τους σκοπούς και προχωρώ γιατί ούτως η άλλως το νόημα το έχω βρει. Τίποτα δεν έχει νόημα. Ακόμα και όταν κοιτάζω μέσα στα μάτια των παιδιών μου και τους αραδιάζω ψέματα δεν νιώθω. Είμαι τόσο προσωρινή όσο και αυτά.

Κλέβω ιδέες γιατί δεν μπορώ να γεννήσω δικές μου. Κλέβω προβλήματα γιατί δεν έχω δικά μου και η ζωή συνεχίζετε. Δεν φοβάμαι τον θάνατο γιατί είμαι ήδη νεκρή. Οι νεκροί δεν πονούν, δεν νιώθουν, δεν ελπίζουν. Έτσι και εγώ ξεγελώ τους πάντες κλέβοντας ζωές αλλάζοντας πρόσωπα και ονόματα.

Είμαι εγώ, είμαι εσύ.

Όμως η κλοπή πρέπει να λήξει. Μπορείς να ζήσεις την δίκη σου ζωή. Μπορείς να ελπίζεις και να κάνεις όνειρα. Μπορείς ακόμα να πεις την αλήθεια στα παιδιά σου και να απλώσεις ένα χέρι. Αρκεί να ξυπνήσεις από τον λήθαργο που σε ρίξανε. Να σταματήσεις να πιστεύεις ότι σου φυτέψανε.

Εγώ και εσύ μπορούμε. Αρκεί να το πιστέψουμε.

Αυτός που δεν έχει τίποτα, δεν έχει και τίποτα να χάσει. Για αυτό σήκω και έλα να παλέψουμε μαζί.. για την ζωή.